22 mei

Als we om 7 uur opstaan schijnt de zon al volop. We treffen het wel met het weer  (overigens in NL mogen ze ook niet  klagen  daar is het nog wat warmer). Anderhalf uur later zijn we op weg naar Tofino.  De 1e stop die gepland staat, zijn de little  Qualicum falls.  Deze watervallen zijn zeker de moeite van de stop waard. Weliswaar geen hoge watervallen, maar wel een massa water dat zich door een nauw dal een weg zoekt. Even verderop heb je de Cathedral Groove, een mooi stuk bos. Hier was echter geen ruime parkeerplaats alleen een strook langs de weg en daar was geen plek meer voor onze RV. Dan maar doorrijden. Vanaf Port Alberni slingert de  weg zich omhoog door een mooi bergachtig landschap. De toppen van de bergen zijn nog wit van de sneeuw. Tegen de strak blauwe lucht en de groene bossen en snelstromende beken is dat een mooi contrast.

De 100 km lange weg laat zich prima rijden. We hadden gelezen dat het vaak smal was en dat er oponthoud is bij het passeren van 2 grote wagens. Maar daar hadden wij totaal geen last van want het was juist erg rustig. Het steilste stukje weg was 18% volgens het bord, maar ook dat ging eraf ook zonder problemen. Op het gehele traject maken we een lunchstop en een stop bij een mooi uitzichtpunt op rivier en bergen.
We gaan eerst even bij het visitor centrum van het Pacific Rim National Park naar binnen voor wat informatie rond Ucluelet en Tofino. Er wordt hier een scala van excursies aangeboden die of met wild life spotten te maken hebben of met sportieve activiteiten.  Aangezien Kees vanmorgen last heeft kregen van zijn rug (schoot er in bij het ledigen van de vuilwatertank) zit een kayaktocht er even niet in.  Wellicht een whale watch tour. We zien wel komende dagen, hangt immers ook van het weer af. Om 14 uur checken we in bij Green Point Campground. Een paar honderd bomen scheiden ons van het strand, maar de zee horen we wel. Via een wandelpad staan we binnen 5 minuten op een enorm zandstrand met her en der wat rotspartijen. De lucht strak blauwe en een mooie branding. Bij de rotsblokken die vol gegroeid zijn met mossels zien we zeesterren, een grote krab en talloze anemonen. Hoog in de lucht vliegt een bald egale, die gaan we ongetwijfeld nog meer zien. We lopen zeker een uur langs de vloedlijn.

Hierna even uitrusten (ditmaal Kees op bed, en Hetty met dekentje om haar heen, op de stoel buiten).  Het is hier een stuk kouder dan aan de oostkust van het eiland. Dat wordt geen zwoele avond buiten zitten. Voor het eten besluiten we nog even naar Ucluelet te rijden voor een wandeling bij de vuurtoren, de wild pacific trail. Een alleenreizende student vraagt of hij met ons mee mag lopen. Het blijkt een Duitser te zijn uit Leipzig die verrassend goed Nederlands spreekt. We lopen langs een mooie rotskust. Het licht is nu mooi met helder uitzicht. We spotten helaas geen wild, waar we wel een beetje opgehoopt hadden.  Om 20:15 zijn we weer terug op de camping en hebben binnen 5 minuten nasi met kip en satesaus op tafel staan. Gisteren hadden we namelijk al de kipdijfilet geroosterd en de nasi was nog over van enkele dagen geleden. Vanavond doen we niets meer, met 3 wandelingen en een 240 km autorijden hebben we het wel gehad voor vandaag. Die ondergaande zon komt wel een andere keer.