31 mei de laatste camperdag

Vandaag dus op weg naar Vancouver.  Maar voor we om 10 uur wegrijden lopen we vanaf de campground nog even naar het strand. We staan niet direct aan  het water maar moeten een kilometer lopen door een wijkje. Iedereen woont hier in een vrijstaand huis, helemaal opgetrokken van hout. Daar is hier dan ook genoeg van. Ook aan het water staan schitterende optrekjes. Naar de ferry is het 15 min rijden. Ditmaal hebben we maar een half speling en gokken erop dat we direct mee kunnen. Goed gegokt dus, al is het wel druk hier. Kees gaf zij  creditcard al af om te betalen maar dit blijkt deze kant op gratis te zijn.  Toch weer $80 uitgespaard. En we ontdekken nu dat er aan boord wifi is. Hebben we de vorige keren toch mooi die kans laten liggen. Als we de email checken zien we dat Jos goed op de B&B gepast heeft wat er zijn voor de komende zomermaanden diverse leuke boekingen binnen gekomen. We gaan direct een camping opzoeken in north Vancouver,  De Capilano River RV park. Dit lijkt meer op een parkeerplaats van een 2e hands camperhandelaar dan op een camping. Wat een verschil met hoe wij de afgelopen 18 dagen gestaan  hebben. De foto spreekt voor zich. De camping ligt tussen de Capilano River en de Lions Gate Bridge in. Gelukkig staan wij het dichts bij de rivier zodat dit nog enigszins relaxed klinkt. Alle faciliteiten zijn er wel, zoals een grote laundry service en outdoor pool en indoor whirlpool. Wij zullen alleen van de Wi-Fi gebruik maken. Vanaf de camping maken we een wandeling naar de kustlijn, een 20 min lopen. Hier heb je mooi uitzicht op de Lions Gate brug (een kleine versie van de Golden Gate Bridge in San Francisco, met op de achtergrond downtown Vancouver. Een paar grote zeeschepen passeren de brug en er boven gaan regelmatig watervliegtuigjes die waarschijnlijk een rondvlucht maken. Dit stond voor ons ook nog op het programma, maar we denken dat we dit maar skippen.  Het opstijgen zal niet veel spectaculairder zijn dan het gebonk op zee tijdens de whale tour.
We kijken vanaf de kustlijn uit op Stanley Park, waar we de komende dagen nog wel komen. Na een uurtje slenteren langs de waterlijn lope  we terug via een groot nieuw winkelcentrum. Hetty wil nog even bij de Dollarama naar binnen en Kees wil graag zijn 1e milkshake van deze vakantie bemachtigen ( $5,60 voor een medium size). We lopen ook nog even bij Osaka binnen, een grote Japanse supermarkt. Duidelijk een ander assortiment, vooral seafood was heel divers, maar ook kant en klaar maaltijden. Helaas moeten we de restjes vanavond opeten, anders was het Japans geworden.
Voor het eten gaat Kees nog een brug wandeling doen: op en neer de hangbrug over, toch gauw weer een uurtje in de benen. Het is een stuk helderder weer geworden met goed zicht op Vancouver en het havengebied. Na het eten (pasta, chilibonen en kip met ijsbergsla) gaan we maar eens uitmesten en inpakken zodat we morgenochtend geen opruimstress hebben.

30 mei

Vanmorgen hoeven we eens niet een keer vroeg ons bed uit. Het laatse diepvries rood fruit verdwijnt in de pancakes en we kunnen volop in de zon buiten op ons gemak ontbijten en koffie drinken.  Om elf uur gaan we op,pad naar Pendel Hill, op 15 km rijden . Deze wandeltip hadden we van de camping eigenaar gekregen. Een pittige wandeling van een half  uur volgens de beschrijving. Alleen maar stijl omhoog via een bos/rots pad. Bij elke stap moet je goed kijken waar je je voet  neerzet. We hadden dan ook bijna een uur nodig. Maar hierbij was wel een 1e Hulp pauze inbegrepen. De vrouw van een Engels koppel was op de terugweg onderuit gegaan en had wat schaafwonden. In onze rugzakken zit altijd een doosje om dit soort wonden te behandelen. Eenmaal boven was het de inspanning waard.  We zijn een kleine 300 meter boven de zee en hebben een mooie panorama view over de omgeving.  De terugweg gaat beduidend sneller en zonder uitglijders komen we beneden. Hier treffen we een dear aan wat aan wat vers  groen staat te smullen.  Onze aanwezigheid op 5 meter afstand doet het hert niets. Dus toch maar even een fotootje van gemaakt. VErvolgens zakken we verder higway 101 af. Deze higway schijnt tot Chili door te lopen. Zover komen we niét. Na 50 km zijn we in Sechelt aangekomen waar we nog wat boodschappen halen. We zouden nog 3 dagen de bbq kunnen stoken want het weer is prima. Alleen de houtskool is op.  En om nu voor 3 keer een grote zak houtskool te kopen à $22 gaat ons wat te ver (en kleine zakjes verkopen ze niet). Dan maar een kant en klaar gegrild kippetje voor $11. Wel zo makkelijk.  De camping wordt  weer een provincial park campground, Roberts Creek.  Voor $20 hebben we weer een ruime plek onder de bekende red  cedars. Het is weer enige dagen geleden dat  we de firepit gestookt hebben, en daar hebben we nu weer alle tijd voor sinds we om 17 uur hier ons kampement hebben. Geen warme avond deze keer maar met het kampvuur en een trui aan is het wel te doen. Kees neemt nog even de planning door en doet een niet onbelangrijke  constatering. In de planningstabel van het roadbook is een fout geslopen. Bij 1 juni staat nml "za". Voor het gemak hadden we in de kolom met data alleen de zaterdagen gelabeld, dus deze stond een dag verkeerd. En i.p.v. de datum is bij ons dus de dag blijven hangen. Dus helemaal niet voor 3 dagen nog BBQ-en. Morgenavond moeten we al de laatste ferry richting Vancouver genomen hebben om zaterdagochtend  al aan de goede kant van het water te zitten. Voordeel van deze constatering is dat we het vuur nog wat kunnen aanwakkeren met hout wat op moet en een glaasje extra wijn met laatste stukje hollandse kaas kunnen nemen. Morgen  wordt het dus echt restjes opmaken.

29 mei afscheid Vancouver Island

 Vandaag zijn we weer eens vroeg op pad. We weten namelijk  niet hoe druk de ferry is naar Powell River dus gaan we voor zeker. Dat bleek dus totaal overbodig te zijn. Om 8:30 stonden we moederziel alleen op de opstelplaats. Boekje lezen, kopje  koffie , een relaxed begin van de dag.  Aan de overkant aangekomen rijden we een half uurtje naar het zuiden om de volgende ferry te pakken. De tijden zijn onderling niet op elkaar afgestemd want we zijn 10 minuten te laat om de boot van 11:45 te halen. Dat wordt wachten op die van 14:30. Verplicht dus weer een boekje lezen, kopje koffie en en middagtukje ( voor Hetty). Kees zit/ligt lekker in het zonnetje op zijn trono. Dat trekt natuurlijk bekijks van een 4tal Canadezen.  Wat ook bekijks trok, ditmaal van Kees, waren de kolibries. Bij het kantoor van de ferry hingen nectarbakjes waar de kolibries af en aan vlogen. De uitdaging om deze pijlsnelle vogeltjes op de foto te krijgen.
De 2e overtocht was mooier dan de 1e. We gingen nu tussen wat eilanden door i.p.v een brede zeestraat over.
Eigenlijk is Vancouver en omstreken mooier vanaf het water dan vanaf de weg. Het varen met de ferries is zeker ook een onderdeel van de vakantie. De beoogde camping die we uitgezocht hebben ligt maar 1 kilometer vanaf de aankomstterminal. Het blijkt maar een RV-park te zijn met 10 plaatsen. Zoek maar een plekje uit en 's avonds komt er wel iemand langs om het geld te innen. We zitten dicht bij Skookumchuck Provincial park, waar bij Egmont de Skookumchuck Narrows zijn. Door de getijden beweging onstaan hier zogenaamde rapids. Gigantische stroomversnellingen door de opkomende vloed waarop men met kleine kayaks aan het surfen is. De golven die hier ontstaan zijn bijna 2 meter hoog en het water schijnt met 30 km/u te stromen. Een indrukwekkend gezicht. De wandeling naar dit viewpoint nam een klein uurtje in beslag en ging weer door een mooi oerbos.
Al met al weer een mooie dag achter de rug. Stralend weer en beslist een aantal graden warmer dan op Vancouver island.

28 mei

Voordat we uit het pittoreske Telegraph Cove vertrekken koopt Hetty nog een mooi sjaal met first nations prints van orka's erop. Hierna de zelfde 200 km lange weg terug naar Campbell River. Hier aangekomen parkeren we de RV in het  centrum om eerts ergens de blog te uploaden en e-mail te checken. Dat doen we ditmaal bij het information centre, scheelt weer een fastfood hap. Hierna naar Elk Falls provincial park waar we rond 14 uur zijn. Wederom een mooie campground midden in  bos en  langs  een beek. We gaan hier vandaan lopen naar de waterval maar bij de ingang van de camping, waar we even naar de diverse trails kijken,  krijgen we van de park ranger toch het advies om met de camper naar de day use area te gaan. Dat scheelt een zware wandeling op de heenweg. En inderdaad was dat een goede tip. Want terplekke viel nog genoeg te wandelen. De Elk Waterval in de Campbell River is de grootste die we tot nu toe zien. Er is sinds een paar jaar een hangbrug over de kloof. Voor Hetty geen prettig ding, te diepe afgrond. Het wandelpad langs de rivier geeft geen problemen. Op een bepaald punt zien we een mooie regenboog in de nevel veroorzaakt door de waterval. Rond half zes zijn we weer terug op de camping en eten we rijst met babi ketjap. We zijn nu in de fase beland dat we de voorraad op moeten gaan maken. 'S Avonds komt de park ranger afrekenen. We hadden al $22 gepakt, maar op de vraag "are you senior?" hebben we maar yes gezegd. Dat scheelde toch de helft. De plannen voor dinsdag worden nog gemaakt. In het roadbook wat Hetty thuis gemaakt heeft, zien we dat ee ferry naar de Sunshine Coast maar 4 keer per dag gaat. We moeten die van 9:50 hebben uit Comox, een klein uurtje rijden vanaf hier, en je moet minimaal een half uur van te voren er zijn. Conclusie: vroeg ons bed uit en om half 8 wegrijden. Dan ontbijten we wel bij de ferry. We willen niet het risico lopen te moeten wachten  tot de eers volgende boot van half vier.

27 mei Grizzly time

Om 6 uur loopt de wekker af. Het ontbijt beperken   we tot een kop koffie of thee want aan boord staat namelijk  een ontbijt klaar. Ondanks dat we zo dicht bij staan zijn we de laatsten die ons melden (2 minuten te laat).
Vandaag zijn er 2 boten vol, 10 personen per boot en dan een gids en schipper. Wij hebben een bijzonder  gezelschap: 2 nagenoeg blinde Nederlanders die met een persoonlijke gids (ook een NLer) 3 weken door Canada trekken. De gids Lo is een bioloog en werkt al ruim 20 jaar hier aan de universiteit van Victoria en doet af en toe ook dit soort gids werk. De schipper Mike is een leuke gast (5 maanden werken en de rest vakantie) en gids Laura die vandaag haar eerste trip maakt. Ook een leuke meid, verder  twee Canadezen uit  het franstalige deel van Canada, die nauwelijks Engels spreken en een ander Canadees stel, ook erg aardig. We kunnen hele verhalen vertellen over de gespreksonderwerpen die we hebben met bemanning en onze landgenoten maar dat hoor je thuis wel. Samengevat: veel gehoord over bosbouw, visteelt, walvissen, beren en omgeving.
Om de tocht te beschrijven in een paar woorden is nauwelijks te doen, zoveel te zien en te beleven. Toch een poging. De Knight Inlet is dus de naam van de Inlet, wij zouden zeggen fjord. Waar we naar toe gaan is Glendale Cove. 80 km varen en dat doen we in 2 uur als het non-stop zou zijn. Echter al snel spotten we een humpback whale, een bultrugwalvis. Even later een stellar zeeleeuw die moeite had een gigantisch octopus naar binnen te werken. We hebben zeker 10 minuten naar dit spektakel zitten kijken.  Vlakbij de eindbestemming zien we de 1e grizzlybeer, moeder beer met 2 cubs van 1,5 jaar oud  Hierna varen we door naar Glendale  Cove waar we overstappen op een kleine vlet , waarmee we in ondiep water kunnen komen om de beren te spotten. De beren zijn net uit hun winterslaap (7 maanden) en zijn nu op zoek naar het 1e voedsel. Dat is voornamelijk zegge (gras), (per dag 15 kilo ) en mossels en krabbetjes. Dat is dan ook de reden dat ze nu naar de kustlijn komen. Later in het seizoen eten ze meer bessen die elders groeien en de top tijd is september als de zalm de rivier opzwemt om te paaien. In totaal zien we 13 beren. Twee ervan zijn redelijk actief (poging tot paring wellicht volgens Lo) en spartelen door het water. Om 12 uur stoppen we met de berenvoorstelling en wordt er een lunch geserveerd op het overstapponton. Hierna tussen de diverse eilanden door naar een nederzetting om de tank vol te gooien. We gaan even aan land om de benen te strekken. De eigenaar van het huis is een boekenliefhebber, een prachtige bloementuin met mooie vlinders. Daarna nog een uur terug varen. We komen langs een rotsblok waar een 30tal zeeleeuwen lagen. Met de motor af hoor je nu niets anders dan het geluid wat die beesten maken. Mooi om te horen. Als uitsmijter zien we weer een bultrug. Ook nu de motor afgezet en dan hoor je heel goed wat voor geluid zo'n beest produceert als hij ademhaalt ( of moet dat zijn adem blaast?). Een paar seconden later horen we zelfs de echo hier van. Heel fascinerend.  Als hij zijn rug gaat krommen, duikt hij voor enkele minuten weer onder. We zien  de staart weer uit het water komen. Springen doen ze met tijde ook, maar dat zat er als toegift niet in. Volgens Mike was het een bijzondere  tocht, een octopus etende zeeleeuw had hij ook nog nooit gezien, en dat 2 beren zo actief waren was voor dit jaargetijde ook een uitzondering. Normaal doen ze niets anders dan gras eten.
Over eten gesproken: wij besluiten deze dag in het enige restaurant wat hier is en beginnen met calamari, gevolg door clamb chowder (vissoep) en zalmburger. Delicious!

26 mei naar Telegraph Cove

Om 6 uur loopt de wekker af, even  douchen  en de pancakes met aardbeien (over van gisteren) naar binnen  schuiven. Om 6:50 uur rijden we de camping af op weg naar Port Alberni. De weg de zomers voor veel oponthoud zorgt rijdt nu zonder problemen. We komen bijna niemand tegen. In Port Alberni bezoeken we nog even de walmart o.a. om een broodrooster te kopen. En 6 net gebakken croissants, voor de 2e helft van het ontbijt. Na een belletje met de moeders vervolgen we ons weg. Bij Cathedral Cove is nu wel genoeg parkeerruimte en we doen een kleine wandeling door het bos. Hier staat namelijk de grootst red cedar van het eiland. Ondertussen is het 10 uur en liggen we voor op ons schema. Bij Campbell River gooien we voor de zekerheid de tank maar vol want de resterende 200 km verwachten we weinig mogelijkheden  (welgeteld 1, constateerden we achteraf). De weg naar het noorden laat zich makkelijk rijden. Voor het eerst deze vakantie gaan de ruitenwissers aan en rijden we 2 uur in de druilerige regen. Onderweg zien we voornamelijk bomen. We komen 1 keer wat huisjes tegen, het enige dorp tussen Campbell River en Telegraph Cove.  Ook het aantal tegenliggers op dit 200 km lange traject is op een paar handen te tellen. Het aantal inhalers past op 2 handen (of lag dat aan onze snelheid? ).
Om 14:45 zijn we in Telegraph Cove en hier is het gelukkig weer droog. We haden thuis een camping geselecteerd in de buurt aan het water op 15 km van deze nederzetting  (want meer is het niet, een 10-tal oude houten huisjes deels op palen boven het water) maar hier blijkt ook een prima RV park te zijn met een bezettingsgraad van 5%. We kijken uit op de haven met de houten huizen. Het ziet er ondanks het zwaar bewolkte weer heel gezellig uit. Vervolgens gaan we ons melden bij de touroperator voor de grizzlybeer tocht naar de Knight Inlet morgen. We moeten om 6:45 klaar staan. Wel zo makkelijk dat we nu op slechts 5 minuten lopen staan. We krijgen het advies om zoveel mogelijk laagjes kleding aan te trekken want het kan koud zijn op de boot en wellicht ook regenachtig. Dat zou jammer zijn, maar de beren blijven daarvoor niet binnen verzekerden ze ons. We kijken nog wat rond en kopen wat souvenirs  (O.a. muts voor Kees, houdt hij zijn hoofd tenminste ook warm) en trekken een fles bubbels open.
S avonds gaat het  weer regenen, maar de weersvoorspelling voor zondag is beter: bewolkt maar droog.
De verwachtingen zijn hoog gespannen.

25 mei

Vandaag alweer de laatste dan hier aan de Pacific coast. We hebben vandaag een 4 tal korte wandelingen gemaakt door het regenwoud en over strand. De lunch (fish and chips)  nuttigen we in Ucluelet. Ook een gezellig plaatsje.  In de jachthaven zien we een paar zeehonden zwemmen, door hun kenmerkende "oeink" geluid werden we op hun aanwezigheid kenbaar gemaakt.
Nog even getankt (102 liter,  456 km mee gereden) en de andere drank voorraad aangevuld, en dan de laatste tussenstop bij een strand met een visitor centre van de first nations. Hier staat alles ook in hun eigen taal uitgelegd. Niets van te maken dus, het fonetische alfabet bestaat uit 48 tekens. We krijgen een kopietje mee om het te leren.
Als we weer op de camping zijn nemen we eerst koffie met lemontaart (de muffins waren we een beetje zat geworden ) en daarna voor de laatste keer het strand op. Het is nog steeds stralend weer, niet warm zo'n 16 graden maar prima voor hier. We proberen vanaf het strand de walvis spray vast te leggen, en zowaar dit lukt 2 keer. Staarten die uit zee komen is niet waarneembaar. Die denken we er maar bij. Om 20 uur zijn we weer terug en dan voelen we pas dat het best wel een vermoeiende dag is geweest. Na de boterham gaat dan ook al snel alles in de leesstand gevolgd door de slaapstand. Morgen namelijk vroeg op. We hebben dan ruim  400 km voor de boeg en we willen vroeg in Telegraph Cove zijn om ons te melden voor de Grizzlybeer tour van zondag.

24 mei 2e poging

Om acht uur rijden we weer  naar Tofino.  Dit maal schepen we met 12 man in op een kleiner bootje. We varen nu naar Long Beach,  recht tegenover de campground.  Al snel zien we tekenen van walvisaanwezigheid aan het spuitende waternevel als zo'n beest ademhaalt. Vervolgens zie je een stuk rug bovenwater en als je mazzel hebt een stuk staart. En mazzel hadden we. Er zwommen zeker 4 tot 6 walvissen in het rond, waarvan moeder en kalf naast elkaar. Met een goede kijker hadden we dit dus ook vanaf de camping / strand kunnen zien. We varen een paar honderd meter uit de kust waar het water zo'n 10 meter diep is. De grijze walvis woelt met z'n bek de zand bodem om en filtert daaruit het voedsel, een soort hopperzuiger dus, alleen het aan spuugt hij weer uit. In tegenstelling tot orca's hebben deze walvissen  geen tanden en eten dus geen vis. Voor de kust liggen wat rotsblokken waar een paar honderd zeeleeuwen liggen. De mannetjes zijn duidelijk te herkennen tussen de vele vrouwtjes.  Wat een kolossale beesten zijn dat. Op één rots zit ook  nog een bald eagle.  Ditmaal dus alle waar voor het geld. Als de schipper na een uurtje dobberen besluit terug te varen en ons weer verzoekt naar binnen te gaan , komt er een walvis op een paar meter langszij en geeft als afscheidsgroet een majestueuze zwaai met zijn staart. Kees had gelukkig zijn camera nog in de aanslag. Whow  Wat een mooie tocht.  De terugweg was weer een wild gebonk op de golven. Je kwam regelmatig van je bank omhoog en werd dan weer teruggesmakt in de kussens.  Lekker hoor als je al last hebt van je rug.
Om 1 uur zijn we terug bij de camper en nemen een beker instant noedels, snel en makkelijk. Hetty gaat even rusten en Kees werkt de blog bij en besluit ook maar even te gaan liggen. Om kwart  Voor vier schrikken we wakker. Oeps, dat hadden we even nodig. Hierna even boodschappen doen ( gerookte zalm, olijven en vlees) en via een tussenstop op de Day area van Long beach  (  we hoopten hier surfers te zíen,  Maar de golven waren blijkbaar niet goed ) naar de camping. Bij de parkwachter kopen we nog een bundel hout want om de kille avond enigszins op te warj en gaat het kampvuur en BBQ weer aan. Het weer  was vandaag ook weer prima in orde. De ochtend dat we op zee waren bewolkt en smiddags trok het weer helemaal open. Hier aan de Oceaan kust geen zwoele avond dus trui en/of jas heb je wel nodig.
Na de koffie gaat Kees nog even het strand op, Hetty blijft bij het vuurtje zitten. Deze avond wel een mooie zon. Én maan. De rots waar we vanmorgen langs voeren is vanaf het strand herkenbaar. Met de telelens zijn ook de zeeleeuwen te herkennen. En....... af en toe (zeker 10 maal geteld) zie je de spray van de grijze walvis verschijnen.
Wederom  een TOP dag.

23 mei op walvis tour

De ochtend doen we rustig aan, rond 9 uur zitten we pas (voor ons dus laat) aan het ontbjjt, ditmaal maar weer eens pancakes met rood fruit. Daarna op naar Tofino. We hadden al begrepen dat er erg weinig plek is om je RV  te parkeren, en dat klopte helemaal. Er was nog net 1 plekje vrij.  Er worden hier diverse tours aangeboden en we gaan maar eens informeren bij Aquatic Safaris. Voor vrijdag staat er een dagtocht (6 uur) op het programma naar de hot springs. Dit zijn thermobronnen waar je een dus tussen de rotsblokken een poosje kan badderen. Om de heen en terugweg (met boot dus) heb je kans dat de walvissen en beren ziet.
We gaan eerst maar koffie drinken en wat blogs uploaden en nadenken welke tour we gaan. We besluiten om die middag een whale watch tour te doen van circa 2,5 uur. Waarom wachten tot vrijdag terwijl we twijfelen of dat wel leuk is.  Een warm bad nemen kan thuis ook, walvissen spotten is toch iets unieks. Met 20 man waarvan de helft NL -ers, gaan we zigzaggend tussen eilanden door naar open zee. De bergen waren soms omringd door een wolk. Altijd goed voor mooie plaatjes. Naarmate we dichter bij zee kwamen begon het meer op een Efteling attractie te lijken. We zaten boven op het dek , gelukkig in de beschutting van de stuurhut. Anders waren we doorweekt geweest van het spattende  water. Door de ruwe zee waren tekenen van aanwezigheid van grijze walvissen moeilijk te zien. Over de radio staan de diverse touroperators met elkaar in contact en we krijgen een donker bruin vermoeden dat er deze middag weinig te zien valt. Wat walvissen betreft dus, want de omgeving is werkelijk prachtig vanaf het water. Mooi meegenomen maar daar kom j Nice voor. Op de terugweg vaart de boot  wat dichter langs de kant om ten kijken of er soms nog een beer loopt. Maar ook dat zien we niet. terug op het boekingskantoor bieden ze ons de tocht nogmaals aan zonder verdere bijbetaling (garantie regeling) dus tekenen we in op de tocht van donderdag om 9 uur. terug op de camping gaat Kees na eten (ditmaal vanwege de kille avond binnen gekookt en binnen opgegeten) nog even het strand op, de zon gaat schuil achter dikke bevolking maar priemt er toch af en toe even doorheen.  Hoog in de lucht zweeft majestueus een eagle. Verder is het kilometers lange strand verlaten.  Hopen dat we morgen meer geluk  hebben.

22 mei

Als we om 7 uur opstaan schijnt de zon al volop. We treffen het wel met het weer  (overigens in NL mogen ze ook niet  klagen  daar is het nog wat warmer). Anderhalf uur later zijn we op weg naar Tofino.  De 1e stop die gepland staat, zijn de little  Qualicum falls.  Deze watervallen zijn zeker de moeite van de stop waard. Weliswaar geen hoge watervallen, maar wel een massa water dat zich door een nauw dal een weg zoekt. Even verderop heb je de Cathedral Groove, een mooi stuk bos. Hier was echter geen ruime parkeerplaats alleen een strook langs de weg en daar was geen plek meer voor onze RV. Dan maar doorrijden. Vanaf Port Alberni slingert de  weg zich omhoog door een mooi bergachtig landschap. De toppen van de bergen zijn nog wit van de sneeuw. Tegen de strak blauwe lucht en de groene bossen en snelstromende beken is dat een mooi contrast.

De 100 km lange weg laat zich prima rijden. We hadden gelezen dat het vaak smal was en dat er oponthoud is bij het passeren van 2 grote wagens. Maar daar hadden wij totaal geen last van want het was juist erg rustig. Het steilste stukje weg was 18% volgens het bord, maar ook dat ging eraf ook zonder problemen. Op het gehele traject maken we een lunchstop en een stop bij een mooi uitzichtpunt op rivier en bergen.
We gaan eerst even bij het visitor centrum van het Pacific Rim National Park naar binnen voor wat informatie rond Ucluelet en Tofino. Er wordt hier een scala van excursies aangeboden die of met wild life spotten te maken hebben of met sportieve activiteiten.  Aangezien Kees vanmorgen last heeft kregen van zijn rug (schoot er in bij het ledigen van de vuilwatertank) zit een kayaktocht er even niet in.  Wellicht een whale watch tour. We zien wel komende dagen, hangt immers ook van het weer af. Om 14 uur checken we in bij Green Point Campground. Een paar honderd bomen scheiden ons van het strand, maar de zee horen we wel. Via een wandelpad staan we binnen 5 minuten op een enorm zandstrand met her en der wat rotspartijen. De lucht strak blauwe en een mooie branding. Bij de rotsblokken die vol gegroeid zijn met mossels zien we zeesterren, een grote krab en talloze anemonen. Hoog in de lucht vliegt een bald egale, die gaan we ongetwijfeld nog meer zien. We lopen zeker een uur langs de vloedlijn.

Hierna even uitrusten (ditmaal Kees op bed, en Hetty met dekentje om haar heen, op de stoel buiten).  Het is hier een stuk kouder dan aan de oostkust van het eiland. Dat wordt geen zwoele avond buiten zitten. Voor het eten besluiten we nog even naar Ucluelet te rijden voor een wandeling bij de vuurtoren, de wild pacific trail. Een alleenreizende student vraagt of hij met ons mee mag lopen. Het blijkt een Duitser te zijn uit Leipzig die verrassend goed Nederlands spreekt. We lopen langs een mooie rotskust. Het licht is nu mooi met helder uitzicht. We spotten helaas geen wild, waar we wel een beetje opgehoopt hadden.  Om 20:15 zijn we weer terug op de camping en hebben binnen 5 minuten nasi met kip en satesaus op tafel staan. Gisteren hadden we namelijk al de kipdijfilet geroosterd en de nasi was nog over van enkele dagen geleden. Vanavond doen we niets meer, met 3 wandelingen en een 240 km autorijden hebben we het wel gehad voor vandaag. Die ondergaande zon komt wel een andere keer.